1 jaar later

Goh, het is bijna 1 jaar geleden dat B. is thuisgekomen uit Afghanistan….. Ik voel weer de blijdschap van toen…. en toch zal mijn leven voor altijd anders zijn.

Geplaatst in Geen categorie

Ik weet

waarom ik niet meer zoveel schrijf hier. Elke keer als ik deze pagina open lees ik ook een heleboel terug. En word me duidelijk dat er bepaalde zaken zijn waar ik dan toch weer tegen aan loop. De stukjes geschreven ten tijde van ons mam haar ziek zijn en overlijden kan ik lezen en dan denk ik daarbij aan hoe een leven kan gaan en dat ik voor ons mam nog zoveel meer zou wensen als ik het kon wensen. Met andere woorden die stukjes kan ik lezen. Maar dan lees ik ook weer over de tijd dat Bram in Afghanistan was…. en dat is nog steeds hele andere koek. Er zijn zoveel dingen in het dagelijks leven, waardoor ik weer teruggeworpen word qua gevoel in die periode. Net als gisteren het bericht dat er een aanslag was op de ‘Timoschool’, dan word ik meteen opstandig en ben blij dat de missie ten einde loopt. Ik word dan zo opstandig dat ik niet begrijp dat er nog landen zijn die hun militairen daar naar toe sturen. Of nu weer het bericht dat de president een decreet heeft ondertekend wat zegt dat alle particuliere beveiligingsbedrijven binnen 4 maanden hun werk moeten staken. Dan krijg ik zo’n gevoel van: waarom zou NAVO nog moeite doen in Afghanistan als de mensen daar niks willen. En dan weet ik wel dat het overgrote deel van de bevolking niks te willen heeft en alles maar lijdzaam moet ondergaan, maar toch…. En als ik dan het weblog lees van KEKMBDD dan vind ik het hele leven oneerlijk. Aan de ene kant is er een klein meisje heel erg ziek en aan de andere kant zijn mensen bommen aan ’t maken om anderen mee te doden….

Maar ik zal proberen om toch wat vaker iets van me te laten horen.

Geplaatst in Geen categorie

En dan is het nu 11-06-2010

Vorig jaar heb ik al geschreven dat Bram de afspraak had gemaakt om 11 juni 2010 naar Guus te gaan. Nu is het dan zo ver….

Ik dacht wat muziek op te zetten van Guus om vast wat in de stemming te komen en zit al de hele tijd te huilen….

Alles heeft zoals ik toen al schreef een andere lading gekregen, en er is zoveel veranderd sinds vorig jaar. Ons kind is geen kind meer, soms denk ik dat ik hem niet ken. En dat maakt me zo verdrietig… :(

Ik hoop maar dat Guus vanavond niet ‘Geef mij nu je angst’ gaat zingen want dan krijg ik ’t weer te kwaad. En bij ‘Proosten’ ook trouwens. En zo zijn er in het dagelijks leven veel herinneringen waar een gedachte aan kleeft waar ik niet blij van word.

Ik had me nooit kunnen bedenken dat me dit zou gebeuren. Ik, die altijd sterk ben en alles aan kan….. maar dat kan ik nu dus al een hele tijd niet meer….. :(

Geplaatst in Geen categorie

De stand na ruim 4 maanden

Hoe gaat ’t nu met je? Een vraag die niet gesteld word. Misschien maar beter ook, want de tranen zitten me hoog de laatste tijd. Een hele enkele keer word gevraagd hoe ’t met zoonlief gaat. En dan zeg ik maar dat het goed gaat want ik heb gemerkt dat dit antwoord ’t beste antwoord is. In het begin zei ik wel eens dat ik me zorgen maakte omdat hij toch wel veranderd is en ik daar aan moet wennen. Maar niemand zit te wachten op dit antwoord want hij is toch gezond weer thuis.

Dat hij volwassener is geworden is een feit. Dat ik daar aan moet wennen is ook een feit, want de veranderingen zijn niet alleen positief.
Het kost tijd en ik denk dat ik bijna op ’t punt ben dat ik hier mee om kan gaan zonder tranen in mijn ogen te krijgen. Tranen om de jongen van net 19 die in juli wegging en terugkwam met een bult ervaring waar hij eigenlijk veel te jong voor is. Tranen omdat ik me zorgen maak om hem, omdat hij vaak “vergeet” het licht of de tv uit te doen als hij gaat slapen, hij slecht slaapt, hij niet alleen kan zijn, hij zich snel verveeld, hij vaak op stap gaat en dan te veel drinkt. Maar hij wel zegt dat hij er soms niet eens meer aan denkt dat hij in Afghanistan is geweest. Ben ik een overbezorgde moeder als ik moeite heb zijn uitspraak te geloven?
Hoe lang duurt het voor zo’n ervaring een plek krijgt?
Maar bij mij moet het ook nog een plekje krijgen, want ook ik ben veranderd door de uitzending van zoonlief. De laatste weken kom ik tot ’t besef dat ik me vaak eenzaam heb gevoeld in de periode dat zoonlief in Afghanistan was. Bij mijn familie kon ik mijn zorgen kwijt en bij een enkele vriendin. Maar juist in een periode als een uitzending van je kind heb je mensen om je heen nodig die jou de moeite waard vinden en naar je willen luisteren. En ik ben tot de ontdekking gekomen dat dat er minder zijn als ik voor zijn uitzending gedacht zou hebben. Ook al is het een feit dat alleen mensen in dezelfde situatie precies weten hoe het voelt verwachtte ik toch ook van mensen in mijn omgeving meer begrip. Mijn probleem, wat ik dus op moet lossen. Daar ben ik nu mee bezig, o.a. door het op te schrijven. Maar ook door me harder op te stellen en me af te sluiten voor bepaalde dingen. Ik vind het niet leuk dit te doen, maar op dit moment kan ik niet anders.

In de eerste week dat zoonlief weg was had ik me voorgenomen de angst niet te laten overheersen. Dit is me over het algemeen goed gelukt, maar o wat miste ik hem. En dat gevoel kan je niet wegstoppen. Achteraf gezien is de tijd dat hij weg was best meegevallen (maar dit is altijd achteraf, een jaar is immers ook zo weer om) maar wat duurde de tijd lang toen we er midden in zaten. Als ik op msn met hem aan ’t kletsen was leek de afstand niet zo ver, want ook als hij op de kazerne is dan chatten we wel eens. Maar o, die tijden buiten de poort en dat er dan geen contact mogelijk was. Dat vond ik verschrikkelijk en hoe langer het duurde hoe meer ik me afsloot want de zorgen kon ik maar met enkelen delen. En o zo blij als hij weer online kwam!
Wat waren we blij toen hij weer thuis kwam. Afgelopen week nog eens het filmpje van zijn thuiskomst bekeken, maar dit kan ook niet zonder tranen in de ogen. Je bent meteen weer terug in de tijd en je weet weer hoe het voelde.
De blijdschap, het gevoel dat ik had toen ik zag dat hij heel erg zijn best deed weer in onze wereld te passen. Terwijl hij daar 24 uur per dag tussen “de maten” had geleefd en nu weer in het gezin. Echt een wereld van verschil. De opmerking van hem bij de eerste harde knal vuurwerk ergens in december: Goh, ik schrik er van.
Nou jongen, ik schrok er ook van. En ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn geweest toen je daar was en beschoten werd met mortieren en een ‘snipershot’ langs je af hoorde fluiten. Of de BuMa achter jullie op een IED reed, of dat je vertelde toen je net thuis was en een foto liet zien van een groot gat langs de weg: hier liep ik en een half uur later reed er een buma op een IED.
Toen dacht ik: De beschermengeltjes hebben hun werk goed gedaan!

Soms huilt mijn hart als ik hem zie, onze stoere knul van 19. Zo veranderd en soms zo onbegrepen. Want ook dat vertelde hij, de meeste mensen begrijpen me niet, ook de vrienden niet. Ook voor hem zal gelden: alleen de mensen die in dezelfde situatie zitten weten hoe het voelt. En ook hij zal zich misschien soms eenzaam voelen.
Het lijkt wel een beetje een rouwproces, ik moet afscheid nemen van mijn kind, zoals hij was en wennen aan de man die hij nu is. Soms lijkt het of ik mijn kind weer zie, maar soms ook lijkt het of ik een man zie die ik niet ken….

Geplaatst in Geen categorie

weinig te melden

Tja, weinig te melden gehad de afgelopen maanden….

Wat me het meest bezig houd zal bij iedereen bekend zijn…

Maar we kunnen aftellen, nog 18 dagen en hij is er weer!

Geplaatst in Geen categorie

Vervolg Kaarsen

Nadat ik van Xenos een mail had gehad heb ik Bolsius een mailtje gestuurd met dezelfde vraag.

Helaas kunnen zij me ook niet helpen omdat ze niet aan particulieren mogen verkopen, maar ze gaven me de naam van een ander bedrijf waar ik misschien iets aan heb. Dus op internet gekeken en kaarsen besteld!

Dat probleem is dus ook weer opgelost! Kaars donaties zijn niet meer nodig :)

Je kan natuurlijk wel altijd zelf een kaarsje branden voor Bram en zijn maten!!!!

Geplaatst in Geen categorie

Kaarsen…

Tijdens de eindoefening van Bram heeft er hier in huis dag en nacht een kaars voor hem gebrand.

kaars tijdens de eindoefening van Bram

kaars tijdens de eindoefening van Bram

Dit wil ik weer doen tijdens zijn uitzending… dus heb ik Xenos een mail gestuurd met de vraag of er bij afname van 100 kaarsen een korting gegeven kan worden…. Helaas, vandaag bericht terug gehad dat dit pas kan vanaf een aankoopbedrag van € 500,=  Jammer, had gehoopt dat ze me in deze tegemoet zouden komen….. Dus ga ik maar op zoek naar een adresje waar ik genoeg kaarsen tegen een redelijke prijs kan kopen.

Geplaatst in Geen categorie

Weer Thuis!

We zijn zondag teruggekomen van een heerlijke vakantie en daarna van het een in het ander gevallen….

Zondagmiddag is bij de zus van Toon in het appartement ingebroken. Veel schade en het akelige idee dat er iemand in je huis is geweest.

Zondagavond kwam Bas terug van het werk en vertelde dat zijn verkering van 3 ½  jaar uit is… en hij is er helemaal kapot van…

Maandagmiddag rijdt Bram Toon zijn auto tegen een mercedes aan… dus Bram opgehaald en geregeld dat de auto naar een herstelbedrijf word gebracht. Vandaag allerlei dingen met de verzekering geregeld en taxichauffeur gespeeld voor iedereen… tussendoor boodschappen gedaan voor de verjaardag van Bram morgen…

Bram vind het zo erg dat hij Toon zijn auto in de prak heeft gereden… maar de auto is goed verzekerd zei ik tegen hem en als dit het ergste is dit jaar dan doen we het er voor….

Ik heb dus niet echt het idee dat ik vakantie heb gehad.  Ben er weer aan toe na dit allemaal….

Maar we hebben het heerlijk gehad, lekker een week mijn kop in het zand en gedaan of er niets aan de hand is en er geen Defensie en Uruzgan bestaat.

Het was heerlijk weer, wel warm, maar niet zoals hier. We hebben best veel ondernomen en weinig zwembad of strand gezien, wel dolfijnen! Dat was leuk, net of ze een show weggaven zoals ze langs de boot mee zwommen.

dolfijnen kijken op de Atlantische Oceaan vanaf Gran Canaria

dolfijnen kijken op de Atlantische Oceaan vanaf Gran Canaria

Het is echt heel gezellig geweest en ook Bram en Amy hebben heel leuk gehad. Zij zijn een dag met een boot weggeweest en hebben heerlijk kunnen relaxen. ’s Avonds hebben we gezellig zitten kletsen en kaarten.

En dan is een week snel voorbij.

Bram heeft zin in de uitzending, maar vertelde deze week wel dat hij hoopt dat er niks gebeurd…. Het is niet zo mam dat ik bang ben om dood te gaan hoor, maar dat je blijvend invalide word of zo…. Dan verlies je zowat alles…. Nee hoor zei ik, ons verlies je niet… (wat een gespreksonderwerp hè met je 18 jarige zoon…. (Vanaf vandaag 19!!!) Toch dingen die niet bij zijn leeftijd horen vind ik.) Ik vind het wel een goed gevoel geven dat Bram dit alles met mij kan/wil bespreken, hoe dubbel het ook is….

De berichten van de laatste anderhalve week dragen er in elk geval niet toe bij dat wij geruster worden…

Dat ze de jongens maar eens hun gang laten gaan, maar dat mag dan weer niet… alleen beveiligen en beschermen maar niet de aanval opzoeken… ik snap het niet hoor, waarom zijn ze dan daar???? Ze willen toch van die Taliban af…. Laat ze dan hun werk doen en niet allerlei mandaten opvoeren waar ze zich aan moeten houden….  Soms weten ze gewoon waar Taliban is maar dan mogen ze niets doen, alleen afwachten tot zij gaan schieten en dan pas mogen ze iets terugdoen….

Maar we blijven zeggen: alles komt goed….

Geplaatst in Geen categorie

Alles krijgt een andere lading…

Zelfs een bezoek aan het concert van Guus Meeuwis…….en daar was ik al bang voor.

Was een hele leuke avond, tot hij “Geef mij nu je angst”  ging zingen…. tot bij het refrein

Geef mij nu je angst,
ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht,
ik geef je een morgen terug.
bij de woorden:
Zolang ik je niet verlies,
vind ik heus wel m’n weg met jou.  schoten de tranen weer in mijn ogen….

Bram zag dit, kwam naar me toe, gaf me een knuffel en zei: “dan vind je de weg wel naar mij hoor”.  Een knul van 18 die zijn moeder komt troosten… “ons Menneke!” En daarna kreeg ik een statistische uiteenzetting van de gevaren van het werk wat hij doet en andere beroepen…  Daar heb je het weer, met mijn verstand weet ik dit ook wel…

Maar zei Bram het duurt nog een maand hoor voor ik ga. Ja zei ik en ik blijf huilen tot je weer veilig terug bent.

Na dit moment hebben we er nog een gezellig feestje van gemaakt!

Bram heeft de afspraak gemaakt 11-06-2010 weer te gaan. Daar houden we hem dus aan!!!

Geplaatst in Geen categorie

Bas heeft meer last gehad van zijn kiezen er uit laten halen als de vorige keer, maar inmiddels is alles weer gewoon en dus vergeten. Een voordeel, hier kan hij nooit geen last meer van krijgen.

Bram heeft anderhalve week vakantie gehad en moest woensdag en vandaag in Beukbergen zijn. Dat is het centrum voor Geestelijke Verzorging in Huis ter Heide. Ze kunnen nu wel wat geestelijke verzorging gebruiken….:) want bij 6 auto’s is ingebroken… waaronder die van Bram. :(

Carglass kwam een noodruit plaatsen, vanmorgen om 6.30. Bram is hier niet voor verzekerd en mag hier dus € 207,= voor betalen. Hij heeft een afspraak om 16 mei de definitieve ruit te plaatsen…. en jawel hoor, dit kost € 225,= en dan krijgt hij € 60,= terug voor de noodruit. Maar een mooie reclame van Carglass op t.v. ze komen inderdaad bij u thuis, maar zeggen er niet bij dat dit een stuk duurder is en zeker als het, zoals bij Bram, buiten openingstijden is….

O ja, ze hebben ook het navigatiesysteem uit het dashboardkastje gejat…. niet slim van hem om dat daar te laten liggen, maar toch….

Geplaatst in Geen categorie